De pasgeborden Tuus - Foto: Sam van den Berg

Blog

Hopelijk gaat het niet wennen.

M

                 et het gezin een blokje om of een dagje eropuit naar een attractiepark of                         dierentuin  zit er voorlopig nog niet in. Het Corona virus gooit roet in het                         eten en maakt 2020  een jaar om snel te vergeten. Moeten wij dit jaar op de radio de muziek van Kensington aanhoren en met een tentje in de tuin slapen om zo nog het festival gevoel te reproduceren.

Het is allemaal voor onze eigen veiligheid en dat begrijpen de meeste van ons. Waar iedereen het mee eens kan zijn is dat het ons allemaal flink tegenvalt.

Ik heb respect voor alle mantelzorgers die nu hun best doen de zorg voor hun geliefde zo goed mogelijk in te vullen. Ook deel ik jullie verdriet en begrijp ik als geen ander dat het niet kunnen zien van je geliefde/maatje een leegte doet veroorzaken die niet te vullen is.

Ik ben trots op alle zorgprofessionals en ieder met een vitaal beroep. Het is doorwerken zonder pauze en een vakantie zit er voorlopig niet in. Een diepe buiging en een luid applaus voor jullie allemaal.

Zelf zal ik dit jaar zeker niet vergeten. 7 april heb ik met mijn partner ons 2e kindje mogen verwelkomen. Het is maar een vreemd gevoel om je kindje op deze vreemde wereld te mogen ontvangen. Geen kraamvisite en de kraamverzorging op afstand.

Ik hoop dat dit gevoel niet gaat wennen..  want dat zou zonde zijn.   


Sam van den Berg – Bestuurslid Communicatie en PR 

Blog

Hopelijk gaat het niet wennen.

M

                 et het gezin een blokje om of een dagje                   eropuit naar een attractiepark of                               dierentuin  zit er voorlopig nog niet in. Het Corona virus gooit roet in het eten en maakt 2020  een jaar om snel te vergeten. Moeten wij dit jaar op radio de muziek van Kensington aanhoren en met een tentje in de tuin slapen om zo nog het festival gevoel te reproduceren.

Het is allemaal voor onze eigen veiligheid en dat begrijpen de meeste van ons. Waar iedereen het mee eens kan zijn is dat het ons allemaal flink tegenvalt.

Ik ben respect voor alle mantelzorgers die nu hun best doen de zorg voor hun geliefde zo goed mogelijk in te vullen. Ook deel ik jullie verdriet en begrijp ik als geen andere dat het niet kunnen zien van je geliefde/maatje een leegte doet veroorzaken die niet te vullen is.

Ik ben trots op alle zorgprofessionals en ieder met een vitaal beroep. Het is doorwerken zonder pauze en een vakantie zit er voorlopig niet in. Een diepe buiging en een luid applaus voor jullie allemaal.

Zelf zal ik dit jaar zeker niet vergeten. 7 april heb ik met mijn partner ons 2e kindje mogen verwelkomen. Het is maar een vreemd gevoel om je kindje op deze vreemde wereld te mogen ontvangen. Geen kraamvisite en de kraamverzorging op afstand.

Ik hoop dat dit gevoel niet gaat wennen..  want dat zou zonde zijn.